Ergens tussen haar mixtapes, ontelbare gastoptredens en het slopen van Kanye’s Monster moest Nicki Minaj afgelopen jaar ook nog even een album inleveren. Om fans alvast wat voor te bereiden kwam daarom begin dit jaar de single Massive Attack uit. Het was een eigenzinnige eerste single, een drie minuten durende expositie van het fenomeen Nicki Minaj, maar dan vermenigvuldigd met een factor vijf. En een single die hopeloos flopte. Het afgelopen halfjaar was het voor Nicki dus zaak om zichzelf te herontdekken en een album te maken dat wel zou scoren. Het album, Pink Friday, is er nu. Het succes ook. Maar een deel van de fans van het eerste uur, die zijn er waarschijnlijk niet meer.

De oorzaak hiervoor is simpel. In plaats van met een grensverleggend album, waarop Nicki samen met haar vijftien persoonlijkheden probeert een nieuwe standaard te zetten voor rappende vrouwen, komt ze met een album dat netjes binnen de lijntjes kleurt en meer weg heeft van een gemiddelde r&b-plaat; ze zeurt over mannen, klaagt over relaties en wil twee nummers later weer dat diezelfde man haar in slaap knuffelt. Nicki Minaj is niet langer de zelfverzekerde chick van Itty Bitty Piggy of I Get Crazy, maar een onzekere puber. En gelukkig voor haar zijn er genoeg onzekere pubers die dit album vast gaan kopen, maar het had zoveel anders kunnen zijn. Dat Nicki opeens een middenweg tussen commercie en authenticiteit probeert te zoeken is logisch, maar het pakt niet in haar voordeel uit.