NICKI MINAJ | Pink Friday

Ergens tussen haar mixtapes, ontelbare gastoptredens en het slopen van Kanye’s Monster moest Nicki Minaj afgelopen jaar ook nog even een album inleveren. Om fans alvast wat voor te bereiden kwam daarom begin dit jaar de single Massive Attack uit. Het was een eigenzinnige eerste single, een drie minuten durende expositie van het fenomeen Nicki Minaj, maar dan vermenigvuldigd met een factor vijf. En een single die hopeloos flopte. Het afgelopen halfjaar was het voor Nicki dus zaak om zichzelf te herontdekken en een album te maken dat wel zou scoren. Het album, Pink Friday, is er nu. Het succes ook. Maar een deel van de fans van het eerste uur, die zijn er waarschijnlijk niet meer.

De oorzaak hiervoor is simpel. In plaats van met een grensverleggend album, waarop Nicki samen met haar vijftien persoonlijkheden probeert een nieuwe standaard te zetten voor rappende vrouwen, komt ze met een album dat netjes binnen de lijntjes kleurt en meer weg heeft van een gemiddelde r&b-plaat; ze zeurt over mannen, klaagt over relaties en wil twee nummers later weer dat diezelfde man haar in slaap knuffelt. Nicki Minaj is niet langer de zelfverzekerde chick van Itty Bitty Piggy of I Get Crazy, maar een onzekere puber. En gelukkig voor haar zijn er genoeg onzekere pubers die dit album vast gaan kopen, maar het had zoveel anders kunnen zijn. Dat Nicki opeens een middenweg tussen commercie en authenticiteit probeert te zoeken is logisch, maar het pakt niet in haar voordeel uit.

Neem Check It Out. In wat mogelijk de meest tenenkrommende single van het afgelopen jaar is, wisselen non-rapper Will.I.Am en Nicki Minaj kinderrijmpjes uit over een gemakzuchtige beat van iemand die al twee jaar geen hiphopplaat meer heeft geproduceerd. Hetzelfde gebeurt ook bij Fly (met Rihanna) en Last Chance (met een compleet willekeurige feature van Natasha Bedingfield), allebei tracks die leunen op jaren 80-samples en glazuur tartende refreintjes. Terwijl Nicki echt wel weet hoe ze een hit moet maken. Right Thru Me heeft dat al bewezen en – het volledig gezongen - Save Me gaat dat ook doen.

Maar door de willekeur in de kwaliteit slingert Pink Friday zich een ongelukkige weg naar het einde. Did It On ‘Em is een heerlijk één-tweetje met producer Bangladesh, terwijl Roman’s Revenge een reden is om de MPC van Swizz Beatz op eBay te zetten. Door een compleet gebrek aan samenhang is er nu niet veel meer over dan een paar hitsingles, een stel goede albumtracks (Moment 4 Life en Blazin’) en een overschot aan nummers die de studio niet hadden mogen verlaten. Door geen eigen geluid te kiezen en alles wat Nicki Minaj uniek maakte thuis te laten is Pink Friday nu een gezichtsloos massaproduct geworden dat als middel het doel – financieel gewin – heiligt.

Het is zonde dat Nicki zonder enige aankondiging met een r&b-versie van zichzelf is komen aanzetten, ook al is dit duidelijk wel de Nicki met de meeste hitpotentie; iets waar labelbaas Baby blij mee zal zijn; de man heeft zijn volgende Veyron waarschijnlijk al besteld. Het zorgt er echter wel voor dat de doelgroep van Nicki Minaj zich heeft verplaatst naar wispelturige pubers, en het is voor haar te hopen dat haar nieuwe publiek hierop zit te wachten en niet snel weer afhaakt. Maar mocht dat laatste nou toch gebeuren, dan kan Nicki zichzelf altijd nog herstellen en met haar tweede album de plaat maken die Pink Friday had moeten zijn.